Πενταετής παρακολούθηση ασθενών με δύσκολη στην αντιμετώπιση ρευματοειδή αρθρίτιδα

Οι συγγραφείς είχαν ως στόχο να αποσαφηνίσουν τις μακροχρόνιες εκβάσεις ασθενών με δύσκολη στην αντιμετώπιση ρευματοειδή αρθρίτιδα (difficult-to-treat rheumatoid arthritis, D2T RA).

Συλλέχθηκαν δεδομένα σχετικά με την κλινική πορεία ασθενών που είχαν χαρακτηριστεί ως D2T RA από το 2018 έως το 2023. Οι ασθενείς ταξινομήθηκαν ανάλογα με τις εκβάσεις κατά την τελική επίσκεψη: υποχώρηση της D2T RA, εμμένουσα D2T RA και θνησιμότητα. Οι ερευνητές σύγκριναν τα κλινικά χαρακτηριστικά τους και διερεύνησαν τους προγνωστικούς παράγοντες για την υποχώρηση της D2T RA ή τη θνησιμότητα. Επιπλέον, εξέτασαν την επίδραση των αιτιών της D2T RA που εντοπίστηκαν το 2018, όπως η αντοχή σε πολλαπλές θεραπείες, οι συννοσηρότητες και οι κοινωνικο-οικονομικοί παράγοντες, στις εκβάσεις του 2023.

Από τους 173 ασθενείς που είχαν χαρακτηριστεί ως D2T RA από το 2018, οι 150 εντάχθηκαν στην ανάλυση. Μεταξύ αυτών, η D2T RA υποχώρησε σε 67 ασθενείς (45%), 75 ασθενείς (50%) παρουσίασαν εμμένουσα D2T RA και 8 ασθενείς (5%) απεβίωσαν. Οι ασθενείς με υποχώρηση της D2T RA ήταν σημαντικά νεότεροι κατά την τελευταία επίσκεψη (Ρ = 0,02), είχαν υψηλότερα ποσοστά αλλαγών θεραπείας κατά τη διάρκεια της πενταετίας (Ρ = 0,002) και υψηλότερο ποσοστό χρήσης αναστολέων υποδοχέων ιντερλευκίνης-6 το 2023 (Ρ = 0,04), συγκριτικά με τους ασθενείς με εμμένουσα D2T RA ή εκείνους που απεβίωσαν. Η D2T RA υποχώρησε στο 38% των ασθενών με αντοχή σε πολλαπλές θεραπείες, κυρίως ύστερα από αλλαγές στη θεραπεία. Ο δείκτης συννοσηρότητας ρευματικής νόσου και η αύξηση της δόσης γλυκοκορτικοειδών αποτέλεσαν ανεξάρτητους παράγοντες κινδύνου για θνησιμότητα [αναλογία κινδύνου (OR), 3,50, P = 0,02 και OR, 31,9, P = 0,002, αντίστοιχα].

Στην παρούσα μελέτη, οι συγγραφείς αποκάλυψαν ότι το 45% των ασθενών με D2T RA πέτυχε ύφεση ή χαμηλή ενεργότητα της νόσου έπειτα από πενταετή παρακολούθηση με αλλαγές στη θεραπεία, ιδίως με χρήση ή μετάβαση σε αναστολείς της IL-6 και αναστολείς της κινάσης JAK, γεγονός που δείχνει ότι ορισμένοι τουλάχιστον ασθενείς με D2T RA μπορούν να αντιμετωπιστούν ύστερα από προσαρμογές στη θεραπεία. Η παρούσα μελέτη έδειξε επίσης ότι το 5% περίπου των ασθενών με D2T RA απεβίωσαν κατά τη διάρκεια της παρακολούθησης, γεγονός που τονίζει ότι η D2T RA είναι μια απειλητική για τη ζωή πάθηση. 

Η παρούσα μελέτη έδειξε ότι σχεδόν οι μισοί από τους ασθενείς που είχαν διαγνωστεί στο παρελθόν με D2T RA, δεν πληρούσαν πλέον τα κριτήρια της D2T RA ύστερα από αλλαγές στη θεραπεία. Παρόλο που δεν έχει ακόμα τεκμηριωθεί μια στρατηγική θεραπείας για την D2T RA, η μελέτη αυτή υποδηλώνει ότι η βέλτιστη επιλογή θεραπείας για ασθενείς με D2T RA είναι διαφορετική για τον κάθε ασθενή και βασίζεται στις αιτίες της D2T RA. 

Περαιτέρω τροποποιήσεις στη θεραπεία της ρευματοειδούς αρθρίτιδας είναι χρήσιμες για την υποχώρηση της D2T RA. Οι πολλαπλές συννοσηρότητες και η χρήση γλυκοκορτικοειδών συσχετίζονται με θνησιμότητα. 

Takanashi S, Takeuchi T, Kaneko Y. Five-year follow-up of patients with difficult-to-treat rheumatoid arthritis. Rheumatology (Oxford). May 1;64(5):2487-2495. doi: 10.1093/rheumatology/keae325. Erratum in: Rheumatology (Oxford). 2025 Jun 1;64(6):4061. doi: 10.1093/rheumatology/keae354. 

GR-NON-2026-00019-MAR26